پدر هم متواضع باشد و هم متین. پدر باید هم در نظر فرزند عظیم باشد و هم با فرزند بازی کند. باید بین این دو تا جمع شود؛ نه آن بازی‌ای که پدر بازیچه شود درست است و نه آن عظمتی که بچه بازیچه شود: «وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبيلاً». این پیچیدگی و مشکل تربیت است.

انبیاء چگونه به سراغ انسان‌ها می‌آیند؟ «أُولِي قُوَّةٍ فِي عَزَائِمِهِمْ وَ ضَعَفَةً فِيمَا تَرَى الْأَعْيُنُ مِنْ حَالاتِهِمْ»؛ به ظاهر حالشان که نگاه می‌کنی، مثل ضُعفا هستند؛ ولی به عمق وجودشان که نگاه می‌کنی، در عزیمت و اراده‌شان صاحب قوت‌اند.

پدر باید چنین سَبکی نسبت به فرزند را داشته باشد؛ یعنی بچه به پدرش که نگاه می‌کند، در عین اینکه تواضع و مهربانی و نرمش و خضوع را در او می‌بیند، قدرت و عزم و اراده را هم ببیند؛ یعنی اگر این پدر خواست مدتی با بچه صحبت نکند و با او قهر کند، بتواند این کار را بکند و بچه نتواند او را نرم کند. وقتی چنین شد، موضع بچه نسبت به پدرش عوض می‌شود و می‌گوید: پدر بازیچه نیست.

انسانِ درختی و انسانِ بوته‌ای

مشکلی که در آخرالزمان پیش می‌آید، این است که انسان‌های کم‌ریشه پیدا می‌شوند. ریشه‌دار شدن انسان خیلی مهم است. این‌که کسی به فضای مجازی می‌رود و کافر برمی‌گردد، به این دلیل است که بی‌ریشه بوده یا ریشه‌اش کم بوده و باد ریشه‌اش را کنده است. این آیه را نگاه کنید: {أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها فِي السَّماءِ}. اعتقاد محکم به خدا مثل درختی است که در برابر بادهای شدید مقاومت می‌کند. {وَ مَثَلُ كَلِمَةٍ خَبيثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبيثَةٍ اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْأَرْضِ ما لَها مِنْ قَرارٍ}. شجرۀ خبیثه از بالای زمین ریشه زده و قراری ندارد. لذا یک باد تند، این بوته را از زمین می‌کَند.

این‌که بعضی‌ها به فضای مجازی می‌روند و ضایع می‌شوند، به خاطر قدرت فضای مجازی نیست؛ بلکه به خاطر این است که اعتقاداتِ بوته‌ای دارند، نه اعتقادات درختی.

چگونه اعتقادات انسان درختی و ریشه‌دار می‌شود؟ در موجودات عالَم فکر_کن. وقتی خدا را در این موجودات دیدی، اعتقاداتت درختی می‌شود.
چرا می‌گویند قرآن_بخوانید؟ برای این‌که درخت بشوید.
چرا می‌گویند برای امام حسین (ع) گریه_کنید؟ برای اینکه گریه بر حضرت، به اعتقاداتتان آب می‌دهد و ریشۀ این درخت، قوی و پایدار می‌شود. قدیم‌ها هفته‌ای یک بار روضه‌خوان محله می‌آمد در خانه‌ها روضه می‌خواند و مردم گریه می‌کردند. این مثل درختی است که هفته‌ای یک بار به ریشۀ آن آب می‌دهی.

اگر می‌خواهی قدرتِ نفوذ کلامت را جایگزین قدرتِ فریادت کنی، این ۳ قدم را امتحان کن:
۱. قانون “وقفه طلایی”
به محض اینکه حس کردی داری از کوره در می‌روی، از اتاق خارج شو یا ۳ نفس عمیق بکش. به خودت بگو: «من الان عصبانی‌ام، الان وقتِ صحبت کردن نیست.» تا زمانی که آرام نشدی، صحبت نکن. مغز آرامِ تو، به فرزندت امنیت می‌دهد.
۲. استفاده از پیام “من” به جای “تو”
به جای اینکه بگویی «تو همیشه شلخته‌ای!» ، بگو: «من وقتی وسایل رو روی زمین می‌بینم، نگرانِ نظمِ خونه می‌شم و اذیت می‌شم.» وقتی درباره احساسِ خودت حرف می‌زنی، او کمتر گارد می‌گیرد.
۳. “مشاهده” به جای “قضاوت”
به جای فریاد زدن بر سرِ اشتباه، فقط توصیفش کن. مثلاً به جای «چرا درس نخوندی؟!» بگو: «می‌بینم که هنوز کتاب‌هات بسته است. چه مشکلی پیش اومده؟» این سوال، درِ گفت‌وگو را باز می‌کند و جایِ مقاومت را به «حل مسئله» می‌دهد.

اگر برای کار فرهنگی خرج نکنیم …

آمریکا پول می‌ریزد برای کار فرهنگی. انگلستان پول می‌ریزد برای کار فرهنگی.

برای چه؟ برای اینکه بچۀ خانوادۀ نماز شب‌خوانِ شما را تبدیل بکند به کسی مثل قاتل آیت الله دستغیب! این‌هایی که ترور آیت الله دستغیب (ره) را طراحی کرده بودند و دستگیر شدند، پدران آنها عموماً مسلمان بودند. مسلمان‌های متدین و خوب هم بودند! به خاطر کار فرهنگی‌ای که دشمن کرده، این بچه‌هایی را که ممکن بود رزمنده و شهید بشوند، تبدیل کرد به اینطور افراد. یعنی کسی که مستعد_شهادت است را می‌کند اعدامی!

اگر مسلمان برای کار فرهنگی خرج کند، کسی که ممکن است اعدامی شود را می‌کند فردی که به مقام شهادت می‌رسد. اگر هم کافر پول خرج کند، رزمنده را می‌کند کمونیست.

خب شما که می‌دانید بی‌مایه فطیر است. این یک واقعیتی است که آنها یک قسمت زیادی از پولشان را خرج کارهای فرهنگی و تبلیغی می‌کنند. اگر آنها برای کارهای فرهنگیشان خرج کنند ولی ما برای دفاع خرج نکنیم، آن وقت اگر بچه‌هایمان منحرف شدند خودمان مقصریم.

رفیق اولِ بچه‌هایتان باشید | بچه اگر عاشق پدر نشد، عاشق دین پدر نمی‌شود

اینکه بچه برای پدرش ابهتی قائل باشد که به خاطر حرف او بیاید بنشیند، هیچ فایده‌ای ندارد. پدر باید با بچه‌اش رفیق بشود، با بچه‌اش همبازی بشود. رو داشته باشد با او حرف بزند. در دلش نگه ندارد. پدر باید #رفیق_اول فرزندش باشد. 

وای به حال پدری که رفیق دوم فرزندش است. می‌دانی چکار می‌کند این بچه؟ هر چه از بابایش بشنود می‌رود با رفیق اولش مطرح می‌کند. اگر او تایید کرد، قبول می‌کند؛ وگرنه قبول نمی کند.

 شما یک میز_پینگ‌پنگ در خانه‌تان داشته باشید. با خانمتان و بچه‌هایتان پینگ‌پنگ بازی کنید. جای زیادی هم نمی‌گیرد. با همین پینگ‌پنگ بازی کردن، بچه‌ات را تربیت می‌کنی. از راه پینگ‌پنگ نمازخوانش کن. از راه انس با خودت، عاشق تو بشود، بگوید بابا من می‌خواهم همراهت بیایم. می‌گویی می‌خواهم بروم نماز، می‌گوید من هم می‌آیم. بچه اگر عاشق پدر نباشد، عاشق دین پدر نمی‌شود.

بچه‌هایتان را با خودتان به نماز جمعه بیاورید تا گرگِ ضدانقلاب، آنها را نبرد.
جمعه‌ها که می‌خواهید برنامه بریزید، همیشه میهمانی برگزار نکنید که بعد بگویید: اگر ما نماز جمعه برویم، دیگر به مهمانی نمی‌رسیم یا صاحب‌خانه منتظر ماست یا ما منتظر کسی هستیم.

روز جمعه را گذاشته‌اند برای جمع. چرا اسمش «جمعه» است چون این روز برای جامعه است، برای مردم است، برای همگان است. حالا اگر کسی در این روز کمی دیرتر غذا خورد یا کمی دیرتر مهمان بر او وارد شد، اشکالی ندارد.

این روز را خیلی اهمیت بدهید و از صبح مواظب باشید که برنامه‌اش با برنامۀ روزهای دیگر فرق داشته باشد.

بچه‌هایتان را با خودتان به نماز جمعه بیاورید تا گرگِ ضدانقلاب، آنها را نبرد.
جمعه‌ها که می‌خواهید برنامه بریزید، همیشه میهمانی برگزار نکنید که بعد بگویید: اگر ما نماز جمعه برویم، دیگر به مهمانی نمی‌رسیم یا صاحب‌خانه منتظر ماست یا ما منتظر کسی هستیم.

روز جمعه را گذاشته‌اند برای جمع. چرا اسمش «جمعه» است چون این روز برای جامعه است، برای مردم است، برای همگان است. حالا اگر کسی در این روز کمی دیرتر غذا خورد یا کمی دیرتر مهمان بر او وارد شد، اشکالی ندارد.

این روز را خیلی اهمیت بدهید و از صبح مواظب باشید که برنامه‌اش با برنامۀ روزهای دیگر فرق داشته باشد.

کسانی به امام سجاد (ع) اصرار می‌کردند که بیایید مثل پدرتان، قیام کنید. ظاهراً تنور آتشی در منزل امام بوده است. امام باقر (ع) نقل می‌کنند که: پدرم به اینهایی که اصرار می‌کردند، فرمود: «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟»: كدامتان حاضر است یک تكه از این آتش‌ها را در دست بگيرد و آن قدر نگه دارد تا خاموش شود؟! دیدم اصلاً هیچکس نمی‌آید؛ من گفتم: «پدر، من حاضرم». پدرم گفت: «منظورم شما نیستی». دوباره فرمود: «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟». دوباره دیدم هیچکس نمی‌آید و من گفتم. باز پدرم گفت منظورم شما نیست. بار سوم هم به همین ترتیب. من دیدم این اصحاب آنقدر خجالت‌زده و شرمنده شدند که دوست دارند زمین بشکافد و بروند داخلش. پدرم هم دلش به حال آن‌ها سوخت و رهایشان کرد.

ببینید! این صحبت امام سجاد (ع)، حرف خداوند خطاب به همۀ ماست. این سؤال امام سجاد (ع)، در واقع نسل‌به‌نسل تکرار می‌شده؛ اما هیچ نسلی حاضر نشد این «جَمَره» (حبۀ آتش) را بردارد. امام راحل نگاهی به مردم کرد و در مردم #وفا احساس کرد؛ چون مردم‌شناس بود؛ لذا در پاسخ به ندای «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟» گفت: «ما بر می‌داریم!». بنابراین به او مأموریت دادند که آتش را بگیرد.

اولین آتشی که امام (ره) گرفت، آتش شاه و ساواک بود. به امام(ره) گفتند اینها را اینقدر بگیر تا سرد بشود. مردم هم گفتند: هرچه امام در دست گرفت، ما در دست می‌گیریم. شاه و ساواک، آتشِ سرخ بودند. گرفتن آتش یعنی بدنت بسوزد، تاول بزند، تکه‌تکه گوشتت بریزد؛ اما آتش را زمین نگذاری تا سرد و زغال بشود. این شهیدها، جانبازها، شلاق‌هایی که در زندان می‌خوردند، تعقیب‌ها، هجوم به خانه‌ها و …، همۀ اینها تکه‌تکه‌های گوشت بود که می‌ریخت، همه اینها به خاطر گرفتنِ آتش در دست بود. ولی امام تا آخر کوتاه نیامد. به مدت 15 سال از نیمۀ خرداد 42 تا 22 بهمن 57، «امام» و «امت» این آتش را گرفتند تا سرد شد. بعد هم آتش صدام و حكومت بعثی را گرفتند تا سرد شد.

سپس به امام گفتند آتش بعدی را بگیر؛ امام گفت: بعد از شاه، نوبت آمریکاست. هرچه که با شاه پیش آمد، باید با آمریکا هم پیش بیاید. آمریکا و اسرائیل، عین آتش هستند؛ باید در دست گرفته بشوند تا سرد بشوند.
#مقاومت به معنای گرفتن این آتش است. این آتش دارد سرد می‌شود. آمریکای سال 58 کجا، آمریکای اکنون کجا! این راهپیمایی‌هایی که در عالَم واقع میشود، جرأت‌هایی که مردم دنیا پیدا کرده‌اند و پرچم آمریکا را مرتباً آتش میزنند، علامتِ سرد شدنِ آتش است. وقتی در کل جهان، همان حالتی ایجاد شود که در کشور ما پیدا شد، آن آقا می‌آید. ما باید دعا کنیم که امت‌ها، در این راهی که آمده‌اند تا آخر بروند.
در فلسطین، این آتش را بدست گرفته‌اند. هرکس بگوید: «فلسطین به ما چه ربطی دارد، آنها خودشان یک ملت هستند و ما هم برای خودمان ملت دیگری هستیم»، این آتش را زمین گذاشته است. اگر کسی در این زمان، این آتش 40 ساله را زمین بگذارد، گناه چهل نسل قبلی را باید جواب بدهد. چرا؟! چون امام زمان (ع) می‌گوید: چهل نسل که این آتش را بر نداشتند، حالا شما هم که برداشته‌اید، بعد از چند سال می‌خواهید آن را زمین بگذارید؟!

اين همه شهید، سوختگی‌های دست امت است كه #تش_استكبار را نگه داشته و تاكنون از نگه داشتن آن خم به ابرو نياورده است. اين آتش بالاخره سرد خواهد شد، همان طور كه شاه و صدام سرد شدند. امام با سرد شدن آتشِ شاه، به ميان ما برگشت و آن امام منتظر نیز با سرد شدن آتشِ_استكبار است كه زيارتش خواهیم کرد. مسئله، مسئلۀ گرفتن آتش در دست است. این رسالت امروز ما است.