Zohore

پدر جامع

پدر هم متواضع باشد و هم متین. پدر باید هم در نظر فرزند عظیم باشد و هم با فرزند بازی کند. باید بین این دو تا جمع شود؛ نه آن بازی‌ای که پدر بازیچه شود درست است و نه آن عظمتی که بچه بازیچه شود: «وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبيلاً». این پیچیدگی و مشکل تربیت است.

انبیاء چگونه به سراغ انسان‌ها می‌آیند؟ «أُولِي قُوَّةٍ فِي عَزَائِمِهِمْ وَ ضَعَفَةً فِيمَا تَرَى الْأَعْيُنُ مِنْ حَالاتِهِمْ»؛ به ظاهر حالشان که نگاه می‌کنی، مثل ضُعفا هستند؛ ولی به عمق وجودشان که نگاه می‌کنی، در عزیمت و اراده‌شان صاحب قوت‌اند.

پدر باید چنین سَبکی نسبت به فرزند را داشته باشد؛ یعنی بچه به پدرش که نگاه می‌کند، در عین اینکه تواضع و مهربانی و نرمش و خضوع را در او می‌بیند، قدرت و عزم و اراده را هم ببیند؛ یعنی اگر این پدر خواست مدتی با بچه صحبت نکند و با او قهر کند، بتواند این کار را بکند و بچه نتواند او را نرم کند. وقتی چنین شد، موضع بچه نسبت به پدرش عوض می‌شود و می‌گوید: پدر بازیچه نیست.

.

انسانِ درختی و انسانِ بوته‌ای

مشکلی که در آخرالزمان پیش می‌آید، این است که انسان‌های کم‌ریشه پیدا می‌شوند. ریشه‌دار شدن انسان خیلی مهم است. این‌که کسی به فضای مجازی می‌رود و کافر برمی‌گردد، به این دلیل است که بی‌ریشه بوده یا ریشه‌اش کم بوده و باد ریشه‌اش را کنده است. این آیه را نگاه کنید: {أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها فِي السَّماءِ}. اعتقاد محکم به خدا مثل درختی است که در برابر بادهای شدید مقاومت می‌کند. {وَ مَثَلُ كَلِمَةٍ خَبيثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبيثَةٍ اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْأَرْضِ ما لَها مِنْ قَرارٍ}. شجرۀ خبیثه از بالای زمین ریشه زده و قراری ندارد. لذا یک باد تند، این بوته را از زمین می‌کَند.

این‌که بعضی‌ها به فضای مجازی می‌روند و ضایع می‌شوند، به خاطر قدرت فضای مجازی نیست؛ بلکه به خاطر این است که اعتقاداتِ بوته‌ای دارند، نه اعتقادات درختی.

چگونه اعتقادات انسان درختی و ریشه‌دار می‌شود؟ در موجودات عالَم فکر_کن. وقتی خدا را در این موجودات دیدی، اعتقاداتت درختی می‌شود.
چرا می‌گویند قرآن_بخوانید؟ برای این‌که درخت بشوید.
چرا می‌گویند برای امام حسین (ع) گریه_کنید؟ برای اینکه گریه بر حضرت، به اعتقاداتتان آب می‌دهد و ریشۀ این درخت، قوی و پایدار می‌شود. قدیم‌ها هفته‌ای یک بار روضه‌خوان محله می‌آمد در خانه‌ها روضه می‌خواند و مردم گریه می‌کردند. این مثل درختی است که هفته‌ای یک بار به ریشۀ آن آب می‌دهی.

شاید باورت نشود، اما آن لحظه‌ای که فشارِ خشم به گلویت می‌رسد و فریاد می‌زنی، دقیقاً همان لحظه‌ای است که تربیتِ فرزندت متوقف می‌شود.
وقتی صدایت بالا می‌رود، مغز فرزندت (چه ۴ ساله باشد، چه ۱۴ ساله) به جای شنیدنِ «پیام تربیتی»، صدای «خطر» را می‌شنود. او وارد وضعیت “بقا” می‌شود و بخش منطقی مغزش برای حل مسئله از کار می‌افتد. نتیجه‌اش چیست؟ لجاجت، ترس، و فاصله‌ای که هر روز بیشتر می‌شود.

اگر می‌خواهی قدرتِ نفوذ کلامت را جایگزین قدرتِ فریادت کنی، این ۳ قدم را امتحان کن:
۱. قانون “وقفه طلایی”
به محض اینکه حس کردی داری از کوره در می‌روی، از اتاق خارج شو یا ۳ نفس عمیق بکش. به خودت بگو: «من الان عصبانی‌ام، الان وقتِ صحبت کردن نیست.» تا زمانی که آرام نشدی، صحبت نکن. مغز آرامِ تو، به فرزندت امنیت می‌دهد.
۲. استفاده از پیام “من” به جای “تو”
به جای اینکه بگویی «تو همیشه شلخته‌ای!» ، بگو: «من وقتی وسایل رو روی زمین می‌بینم، نگرانِ نظمِ خونه می‌شم و اذیت می‌شم.» وقتی درباره احساسِ خودت حرف می‌زنی، او کمتر گارد می‌گیرد.
۳. “مشاهده” به جای “قضاوت”
به جای فریاد زدن بر سرِ اشتباه، فقط توصیفش کن. مثلاً به جای «چرا درس نخوندی؟!» بگو: «می‌بینم که هنوز کتاب‌هات بسته است. چه مشکلی پیش اومده؟» این سوال، درِ گفت‌وگو را باز می‌کند و جایِ مقاومت را به «حل مسئله» می‌دهد.

اگر برای کار فرهنگی خرج نکنیم …

آمریکا پول می‌ریزد برای کار فرهنگی. انگلستان پول می‌ریزد برای کار فرهنگی.

برای چه؟ برای اینکه بچۀ خانوادۀ نماز شب‌خوانِ شما را تبدیل بکند به کسی مثل قاتل آیت الله دستغیب! این‌هایی که ترور آیت الله دستغیب (ره) را طراحی کرده بودند و دستگیر شدند، پدران آنها عموماً مسلمان بودند. مسلمان‌های متدین و خوب هم بودند! به خاطر کار فرهنگی‌ای که دشمن کرده، این بچه‌هایی را که ممکن بود رزمنده و شهید بشوند، تبدیل کرد به اینطور افراد. یعنی کسی که مستعد_شهادت است را می‌کند اعدامی!

اگر مسلمان برای کار فرهنگی خرج کند، کسی که ممکن است اعدامی شود را می‌کند فردی که به مقام شهادت می‌رسد. اگر هم کافر پول خرج کند، رزمنده را می‌کند کمونیست.

خب شما که می‌دانید بی‌مایه فطیر است. این یک واقعیتی است که آنها یک قسمت زیادی از پولشان را خرج کارهای فرهنگی و تبلیغی می‌کنند. اگر آنها برای کارهای فرهنگیشان خرج کنند ولی ما برای دفاع خرج نکنیم، آن وقت اگر بچه‌هایمان منحرف شدند خودمان مقصریم.

.

رفیق اولِ بچه‌هایتان باشید | بچه اگر عاشق پدر نشد، عاشق دین پدر نمی‌شود

اینکه بچه برای پدرش ابهتی قائل باشد که به خاطر حرف او بیاید بنشیند، هیچ فایده‌ای ندارد. پدر باید با بچه‌اش رفیق بشود، با بچه‌اش همبازی بشود. رو داشته باشد با او حرف بزند. در دلش نگه ندارد. پدر باید #رفیق_اول فرزندش باشد. 

وای به حال پدری که رفیق دوم فرزندش است. می‌دانی چکار می‌کند این بچه؟ هر چه از بابایش بشنود می‌رود با رفیق اولش مطرح می‌کند. اگر او تایید کرد، قبول می‌کند؛ وگرنه قبول نمی کند.

 شما یک میز_پینگ‌پنگ در خانه‌تان داشته باشید. با خانمتان و بچه‌هایتان پینگ‌پنگ بازی کنید. جای زیادی هم نمی‌گیرد. با همین پینگ‌پنگ بازی کردن، بچه‌ات را تربیت می‌کنی. از راه پینگ‌پنگ نمازخوانش کن. از راه انس با خودت، عاشق تو بشود، بگوید بابا من می‌خواهم همراهت بیایم. می‌گویی می‌خواهم بروم نماز، می‌گوید من هم می‌آیم. بچه اگر عاشق پدر نباشد، عاشق دین پدر نمی‌شود.